صالحا بشتاب  کوه سنگی دلم ناقه ای آبستن است  صدبار به انداختنش آهنگ کرده ام   از آنکه مردمانش قدر نخواهند فهمید ولی بشتاب عصایت را به مایع لزج و                                                                          


  نامرئی معجزه آغشته کن وبیا

  ناله های شبانه اش طنین بغض مرا آشفته کرده است و ناوک برنده نگاه او پهنه وسیع خیالم را زخمی خویش.