صالحا بشتاب

صالحا بشتاب  کوه سنگی دلم ناقه ای آبستن است  صدبار به انداختنش آهنگ کرده ام   از آنکه مردمانش قدر نخواهند فهمید ولی بشتاب عصایت را به مایع لزج و                                                                          

  نامرئی معجزه آغشته کن وبیا

  ناله های شبانه اش طنین بغض مرا آشفته کرده است و ناوک برنده نگاه او پهنه وسیع خیالم را زخمی خویش.

پيرزن

صدای قرچ قرچ دندان های پیرزنی نمی دانم از ترس یا سرما و یک تنگ ماهی تا نیمه آب که دندان های مصنوعی اش را پس از هر وعده نان خشک در آن می

  شست.                                                                                                                                                                                                                    

   با نگاه بریده بریده اش از پنجره بیرون را می پایید و یا شاید هم ریزش مداوم برف را در خیال خود به یاد می آوردو یا نه حتما ....نه نمی دانم  نمی دانم ولی آنقدر

   مطمئنم که زیر لب چیزی می گفت شبیه سوره حمد یا توحید

 و دانه های درشت تسبیح را زیر رعشه های دستش می چرخاند.

 بیچاره تنهاییش را و دلتنگی اش را با دانه های تسبیح تقسیم کرده بود.